RSS

Categorie archief: Columns

Mijn mening en gedachten over mijn omgeving, gebeurtenissen, mensen, zaken die me bezig houden. Niet van wat hier staat mag gekopieerd of gebruikt worden zonder mijn uitdrukkelijke schriftelijke toestemming.

Rijden om te vergeten…


PaparazziDat is mijn medicijn. Rijden. Weer of geen weer, de motor aantrappen, het vertrouwde geluid horen van de twee cylinders, de power als je langzaam de koppeling loslaat en het gas opendraait. De vertrouwde klikken van de versnelling, de wind in je gezicht. Mijn bitch achterop, haar handen voelen vertrouwd aan. De stoplichten onderweg naar de snelweg, alle bochten, afslagen, bomen, paaltjes. Alles al gezien. Dan de snelweg op. In de 5e versnelling links op de rechterbaan. Snelheid 100 – 110 km per uur. Bekende afslagen, wegen die al vaak bereden zijn flitsen me voorbij. Mooie vergezichten, koeien, molens, in de verte een stad. Na een uur of twee wordt het minder bekend. De grens met België is overgestoken in de buurt van Tilburg en allerlei bekende en minder bekende plaatsnamen staan op de borden langs de weg. Natuurlijk volgen we de borden naar plaatsen waar we nog nooit geweest zijn. Daar zijn straten die we nog niet gezien hebben, mensen die we nog niet kennen. Dan richting Brussel. Daar vind ik de N8, bekend als “de dodenweg”. 150 kilometer weg door allerlei dorpjes.  Asfalt, afgewisseld door steenwegen en kinderhoofdjes, onoverzichtelijke bochten en onverwachte kruisingen. Plaatsnamen als Bissegem, Geluveld, Nazareth, Ieper, Avelgem en Zwevelgem( het gevaarlijkste stuk) komen we tegen. Om uiteindelijk terecht te komen aan de Belgische kust. 349 km staat er op de teller. Mijn kop is leeg, we zoeken een “zimmer frei mit fruhstuck” (’t is net zandvoort) gooi mijn spullen op bed. “Je ziet er beter uit Zwerver”, zegt mijn bitch. “Kop weer leeg?” Ik zie er beter uit. Na bijna 350 km rijden? Dat moet dan slechter zijn geweest toen we vertrokken. Pfff, dapper meissie. Dat ze daar tegenaan keek. We pakken nog een biertje bij de kroeg aan de overkant. Morgen weer verder. Naar huis? Of door? Eerst maar slapen, morgen zien we weer verder.
Vergeten duisternis
De wereld ziet er gebroken uit.
Snelweg verlicht
door duisternis van techniek.
De mens boven alles,
snel zichzelf vergetend
door het nieuwe digitale leven.
Ik kijk vanaf mijn zadel
voldaan terug op wat was.

De weg voor me is gekend.
Ik voel je achterop en ben tevreden.
Gelaarsde voeten op steps,
benen gespreid.
Mijn gedachten bedenken naakte nimfen,
dansend in een vuur
als ode aan mijn leven.

Samen rijden we de duisternis in.
Rijden, om te rijden om te vergeten

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 13 april 2012 in Columns

 

Tags: , , , , , , ,

Motorrijders, best aardige mensen


Mijn motorAls je ons snel voorbij ziet rijden: Stoor je er niet aan of denk dat we stoer willen zijn. Vijfennegentig procent van de tijd zijn we bezig om uit je blinde hoek te komen of om onszelf uit een mogelijk gevaarlijke verkeers situatie te brengen. Dat we afstand nemen van je betekent niet dat we willen racen maar dat we onszelf de ruimte geven die we op dat moment nodig hebben.
Als je onze claxon hoort: Wordt niet gelijk beledigd of denk niet dat we je willen irriteren. Het enige dat we doen is je laten weten dat ook wij gebruik maken van dezelfde weg en dat we meer dan normaal opletten dat u ons niet ziet terwijl u zit te bellen, eten, lezen of bezig bent met iets anders dat je afleid van rijden. Het is belangrijk voor ons en voor jou dat je weet dat wij er zijn.
Als je onze uitlaatpijp hoort: Wordt niet boos of vijandig naar ons. Inderdaad, sommige klinken aardig hard. Maar voor sommigen is er een reden om hard te klinken. We laten weten dat we in de buurt zijn en dat we steeds hopen dat onze investering in deze accessoires zullen helpen ons leven te redden als dat nodig is. Onze uitlaten hebben werkelijk niks met ons ego te maken. Het is een trotse persoonlijke aanpassing aan onze manier van leven.
Als je ons ziet in onze kleding: Wordt niet bang van ons of zie ons niet als griezelig. Onze leren jacks, broeken, handschoenen en laarzen zijn onze bescherming tegen het verliezen van grote stukken lichaam, mocht er eens iets fout gaan, niets meer, niets minder. Veilige kleding is gekoppeld aan ons rijden. We dragen patches op onze jacks en pins op onze vesten. Het zijn symbolen van trots en eer binnen onze groep(en). Giften van mensen die gaven. Deze dingen binden ons binnen onze broederschap van motorrijders. Niet dat we beter zijn dan een ander, maar wij hebben dezelfde soort eer en trots als we iets bereikt hebben zoals je zelf zult hebben binnen je leven.
Als je ons ziet in een restaurant: Je hoeft je niet te verbergen of geïntimideerd te voelen. Ook wij hebben familie, kinderen en geliefden, net als jij. We glimlachen, we lachen en genieten van de momenten die we hebben. Wij zijn aanspreekbaar en zijn vriendelijk, als je ons de kans geeft.
Als je ons ziet op een parkeerplaats: Denk niet dat we daar staan om je te “pakken”. Waarschijnlijk hebben we net een lange reis achter de rug en nemen we even pauze. Of we treffen daar een andere groep motorrijders voor een liefdadigheidsrit voor kinderen of een ander goed doel. Misschien staan we gewoon te praten over elkaars motoren, delen we onze trots met onze broeders en zusters. Net zoals jij doet met jouw persoonlijk vervoermiddel. Het is wat wij doen een deel van ons leven en we willen je graag vertellen waar motorrijden voor ons over gaat. Je hoeft het alleen maar te vragen.
Als je agressief rijdende motorrijders ziet: Gooi ons niet allemaal op dezelfde hoop van die paar wiens gedrag en akties je veroordeeld. De meeste van ons zijn het niet eens met zo’n rijstijl en weten dat de menselijke natuur de neiging heft om ons allemaal als dezelfde groep te zien. Maar de meesten van ons willen dat niet en verdienen het ook niet.
Als je een groep motorrijders op de weg ziet: Geef ons de gelegenheid de weg met je te delen. Voeg niet in bij motorrijders die in een groep rijden. Dit maakt ons erg geïrriteerd en zenuwachtig. Vooral als het gedaan wordt zonder op veiligheid te letten. Laat ons zien dat je er bent en dat je weet dat we kwetsbaarder zijn dan jij. We willen je niet uitdagen, we zijn allemaal verstandig genoeg om te weten dat we die slag zouden verliezen.
Als je achter ons rijd: Geef ons de ruimte die we nodig hebben. Ga niet bumperkleven. Als je ons raakt vallen we. HARD! We willen geen spelletjes met je spelen, we willen alleen genieten van de rit en de frisse lucht en dat ervaren wat de meesten van jullie nog nooit hebben meegemaakt. Als we wegrijden van je, zie dat dan niet alsof we willen racen met je. We proberen ons alleen uit een potentieel gevaarlijke situatie te verplaatsen als je achter ons blijft bumperkleven.
Als je irritatie tegenkomt op de weg: Reageer je dan niet af op ons omdat we kleiner en kwetsbaarder zijn dan jij. Denk voordat je handelt over het eindresultaat dat realiteit kan worden. De gevolgen van je actie en keuze kunnen heel ingrijpend zijn voor jou en ons leven. En voor onze gezondheid, onze families, kinderen, vrienden en vriendinnen. Inderdaad zijn er mensen die je verschrikkelijk kwaad kunnen maken. Je afreageren op die mensen, lost het probleem niet op maar maakt het juist erger. Bijna iedere motorrijder zal alles doe wat hij kan om zich uit zo’n situatie te redden, zonder dat jij of hij gewond raakt
Als je de gelegenheid hebt met ons te praten: Dan zul je ontdekken dat tegen alle beïnvloeding of vooroordelen die je zou kunnen hebben, wij ook gewoon mensen zijn. We hebben andere interesses en ander speelgoed. De meeste van ons zouden hun laatste cent aan je geven als dat je dag zou kunnen verbeteren. We zijn echt niet anders. Wij rijden ook in auto’s, busjes of vrachtwagens. Dus ontmoet ons, groet ons. Ik denk dat je verbaasd zult zijn over het vriendelijke welkom dat je krijgt.

 
9 reacties

Geplaatst door op 13 april 2012 in Columns

 

Tags: , , , , , , , , , , , , , ,

WORST, 1%, LITTEKENS. DILLIGAF!


“Jij bent geen biker. Je bent een motorrijder in hart en nieren. Maar geen biker.” Dat zei laatst iemand tegen me. Hij kent me al een jaar of twee, drie. In die tijd zagen we elkaar hooguit een keer of 20. Is dat genoeg om te bepalen wie iemand is? Biker is een lifestyle. Die doe je op in je leven. Dat voor mij begon met mijn zwerftochten door Zuid-Engeland rond mijn 17e. Op mijn opgefokte DKW Chopper. Later weken, maanden onderweg. Slaapzakkie, slapen waar je neerviel, wat geld en de wil en kennis om geld te verdienen, dat was genoeg. Veel vrienden zaten in die tijd nog op school, ik op een motorzadel. Ik werd koerier, vervoerde van alles naar overal op de wereld. Reizen over de hele wereld, dat was wel wat voor mij. Als bagage had ik altijd hetzelfde rugzakkie. Waarin een spijkerbroek, twee t-shirts, ondergoed en sokken en mijn trouwe motorlaarzen. (Ik heb ze nog als souvenir aan de muur hangen). Heel wat douaniers hebben verbaasd mijn tas ingekeken en gevraagd waarom ik die bij me had. Het antwoord:”omdat ik een biker ben” werd me niet altijd in dank afgenomen. Meestal ging ik, eenmaal aangekomen op mijn bestemming, mijn pakkie afleveren, omkleden en daarna direct op zoek naar een bike. Soms moest ik die huren, soms kwam ik medebikers tegen die me gewoon opnamen en was er altijd wel een bike te scoren voor een tijdje. Leerde ongelofelijke mensen kennen in die jaren. Ik werd vader van twee stoere zonen en bleef reizen. Wel wat minder. De kinderen moesten ook opgevoed worden tenslotte. Maar mijn koerierswerk voerde me naar de meest vreemde uithoeken van de wereld en ik leerde dat ik altijd wel ergens een maaltijd en een bed kon krijgen. De weg kende ik in Europa alsof het mijn geboortestad was.

Ik herinner me een boerderij in Duitsland waar ik om 1 uur ’s-nachts rijdend op mijn motor aankwam. Geen slaapplaats te vinden. Om me heen alles donker. Alleen de lichten van die boerderij waren aan. Toen ik het erf opreed zag ik twee grote motoren geparkeerd staan onder een afdak. Moest een goed adres zijn dus. Ik klopte aan en een originele megagrote Duitse boerin deed open. In mijn beste Duits vroeg ik of ze een slaapplekkie hadden voor een reizende Hollander. bauernhof1“Eerst maar een schnapps om warm te worden”, antwoordde ze zonder omhaal. Ik naar binnen. Zitten daar aan tafel twee reuzen. Armen als kabeltouwen, stierekoppen, fles schnapps voor zich op tafel. Haar zonen. Die motoren buiten waren hun bikes. Zonder veel omhaal werd er een glas uit de gootsteen gepakt, omgespoeld en gevuld met schnapps. Biertje erbij en of ik nog wat wilde eten? Na 6 uur rijden had ik wel honger en er kwam worst, zelfgebakken brood en koude karbonade op tafel. Het werd laat die dag. Aardige mensen met een onuitputtelijke voorraad drank en vriendelijkheid. Om het kort te houden, ik kon slapen in een kamertje boven de hooizolder. Volgende ochtend stond er een bord gebakken eieren, dikke plakken gerookt spek, versgebakken brood en bier klaar. En voor onderweg nog een tas met brood, worst, ham en een half litertje schnapps. Gastvrijheid die je zomaar tegenkomt. Ik was vaak onderweg met mijn vriend Jack die ik al kende sinds ik een jaar of 16 was. Op de raarste plekken kwamen we elkaar tegen zonder afgesproken te hebben. Jack was lid van een grote MC en reisde net als ik, heel de wereld over. Ik als koerier en hij had zijn eigen zaken. We hebben vaak zij aan zij gestaan. In de loop der jaren kwamen we elkaar soms onverwacht in een uithoek van de wereld tegen. Een originele 1% ‘er. Paar jaar terug dook hij ineens op in Zoetermeer. Feest, zuipen, lol. Zat thuis bij mij zijn sporadische emails te beantwoorden op de laptop die ik toen had. Kreeg een ongeluk dat hij niet overleefde. Hij is in Amerika begraven. Zijn 1% ring heb ik gekregen. 17 jaar was ik toen ik opstapte. 45 jaar later tel ik mijn herinneringen. 15 littekens als waarschuwing dat het niet altijd zo gladjes verloopt als je wilt. Ruim 45 maal aan een biker graf gestaan. 6 kiezen verloren. (niet omdat ik mijn tanden niet verzorgde). 3 vrienden voor het leven gewonnen. Ontelbare herinneringen erbij. Sommige herinneringen zijn Bikerpoëtry geworden. Gedichten over mijn motorervaringen. En sommige herinneringen zijn gewoontes geworden. Je denken word in de loop der jaren een levensstijl. Je plaats in een restaurant altijd met zicht op de deur, je vervoer meestal zo geparkeerd dat je vooruit weg kunt rijden. Gebroken harten. Soms het mijne, soms van roadbabes. Geleerd te luisteren. Rijden doe je 5 auto’s vooruit, automatisch kijk je in je spiegels en links en rechts over je schouders op de weg. Zeg wat je doet. Doen wat je zegt. Geen valse beloftes maken. Vrijheid leren kennen. En geleerd in vrijheid te leven. Soms overleven. Over vrijheid praten is één ding, het in je hart te hebben is een levensstijl. Ik ben geen part-time biker. De persoon die ik ben is gevormd door een leven van avontuur, tienduizenden kilometers asfalt, liters motorolie, hectoliters benzine, veel motoren, ongelofelijke zonsopgangen en zonsondergangen en ontelbaar veel mensen. Nooit opgeven. Altijd doorgaan. Heb besloten de rest van mijn leven binnen de broederschap van een MC door te brengen. Ik leef zoals ik denk dat het goed is. “Jij bent geen biker”. Daar begon dit verhaal mee. DILLIGAF

 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 april 2012 in Columns

 

Tags: , , , , , , , ,

 
%d bloggers liken dit: