RSS

WORST, 1%, LITTEKENS. DILLIGAF!

09 Apr

“Jij bent geen biker. Je bent een motorrijder in hart en nieren. Maar geen biker.” Dat zei laatst iemand tegen me. Hij kent me al een jaar of twee, drie. In die tijd zagen we elkaar hooguit een keer of 20. Is dat genoeg om te bepalen wie iemand is? Biker is een lifestyle. Die doe je op in je leven. Dat voor mij begon met mijn zwerftochten door Zuid-Engeland rond mijn 17e. Op mijn opgefokte DKW Chopper. Later weken, maanden onderweg. Slaapzakkie, slapen waar je neerviel, wat geld en de wil en kennis om geld te verdienen, dat was genoeg. Veel vrienden zaten in die tijd nog op school, ik op een motorzadel. Ik werd koerier, vervoerde van alles naar overal op de wereld. Reizen over de hele wereld, dat was wel wat voor mij. Als bagage had ik altijd hetzelfde rugzakkie. Waarin een spijkerbroek, twee t-shirts, ondergoed en sokken en mijn trouwe motorlaarzen. (Ik heb ze nog als souvenir aan de muur hangen). Heel wat douaniers hebben verbaasd mijn tas ingekeken en gevraagd waarom ik die bij me had. Het antwoord:”omdat ik een biker ben” werd me niet altijd in dank afgenomen. Meestal ging ik, eenmaal aangekomen op mijn bestemming, mijn pakkie afleveren, omkleden en daarna direct op zoek naar een bike. Soms moest ik die huren, soms kwam ik medebikers tegen die me gewoon opnamen en was er altijd wel een bike te scoren voor een tijdje. Leerde ongelofelijke mensen kennen in die jaren. Ik werd vader van twee stoere zonen en bleef reizen. Wel wat minder. De kinderen moesten ook opgevoed worden tenslotte. Maar mijn koerierswerk voerde me naar de meest vreemde uithoeken van de wereld en ik leerde dat ik altijd wel ergens een maaltijd en een bed kon krijgen. De weg kende ik in Europa alsof het mijn geboortestad was.

Ik herinner me een boerderij in Duitsland waar ik om 1 uur ’s-nachts rijdend op mijn motor aankwam. Geen slaapplaats te vinden. Om me heen alles donker. Alleen de lichten van die boerderij waren aan. Toen ik het erf opreed zag ik twee grote motoren geparkeerd staan onder een afdak. Moest een goed adres zijn dus. Ik klopte aan en een originele megagrote Duitse boerin deed open. In mijn beste Duits vroeg ik of ze een slaapplekkie hadden voor een reizende Hollander. bauernhof1“Eerst maar een schnapps om warm te worden”, antwoordde ze zonder omhaal. Ik naar binnen. Zitten daar aan tafel twee reuzen. Armen als kabeltouwen, stierekoppen, fles schnapps voor zich op tafel. Haar zonen. Die motoren buiten waren hun bikes. Zonder veel omhaal werd er een glas uit de gootsteen gepakt, omgespoeld en gevuld met schnapps. Biertje erbij en of ik nog wat wilde eten? Na 6 uur rijden had ik wel honger en er kwam worst, zelfgebakken brood en koude karbonade op tafel. Het werd laat die dag. Aardige mensen met een onuitputtelijke voorraad drank en vriendelijkheid. Om het kort te houden, ik kon slapen in een kamertje boven de hooizolder. Volgende ochtend stond er een bord gebakken eieren, dikke plakken gerookt spek, versgebakken brood en bier klaar. En voor onderweg nog een tas met brood, worst, ham en een half litertje schnapps. Gastvrijheid die je zomaar tegenkomt. Ik was vaak onderweg met mijn vriend Jack die ik al kende sinds ik een jaar of 16 was. Op de raarste plekken kwamen we elkaar tegen zonder afgesproken te hebben. Jack was lid van een grote MC en reisde net als ik, heel de wereld over. Ik als koerier en hij had zijn eigen zaken. We hebben vaak zij aan zij gestaan. In de loop der jaren kwamen we elkaar soms onverwacht in een uithoek van de wereld tegen. Een originele 1% ‘er. Paar jaar terug dook hij ineens op in Zoetermeer. Feest, zuipen, lol. Zat thuis bij mij zijn sporadische emails te beantwoorden op de laptop die ik toen had. Kreeg een ongeluk dat hij niet overleefde. Hij is in Amerika begraven. Zijn 1% ring heb ik gekregen. 17 jaar was ik toen ik opstapte. 45 jaar later tel ik mijn herinneringen. 15 littekens als waarschuwing dat het niet altijd zo gladjes verloopt als je wilt. Ruim 45 maal aan een biker graf gestaan. 6 kiezen verloren. (niet omdat ik mijn tanden niet verzorgde). 3 vrienden voor het leven gewonnen. Ontelbare herinneringen erbij. Sommige herinneringen zijn Bikerpoëtry geworden. Gedichten over mijn motorervaringen. En sommige herinneringen zijn gewoontes geworden. Je denken word in de loop der jaren een levensstijl. Je plaats in een restaurant altijd met zicht op de deur, je vervoer meestal zo geparkeerd dat je vooruit weg kunt rijden. Gebroken harten. Soms het mijne, soms van roadbabes. Geleerd te luisteren. Rijden doe je 5 auto’s vooruit, automatisch kijk je in je spiegels en links en rechts over je schouders op de weg. Zeg wat je doet. Doen wat je zegt. Geen valse beloftes maken. Vrijheid leren kennen. En geleerd in vrijheid te leven. Soms overleven. Over vrijheid praten is één ding, het in je hart te hebben is een levensstijl. Ik ben geen part-time biker. De persoon die ik ben is gevormd door een leven van avontuur, tienduizenden kilometers asfalt, liters motorolie, hectoliters benzine, veel motoren, ongelofelijke zonsopgangen en zonsondergangen en ontelbaar veel mensen. Nooit opgeven. Altijd doorgaan. Heb besloten de rest van mijn leven binnen de broederschap van een MC door te brengen. Ik leef zoals ik denk dat het goed is. “Jij bent geen biker”. Daar begon dit verhaal mee. DILLIGAF

Advertenties
 
Een reactie plaatsen

Geplaatst door op 9 april 2012 in Columns

 

Tags: , , , , , , , ,

Je reactie word gewaardeerd!

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

 
%d bloggers liken dit: